บทที่ 5 ช่วยฉันนำลูกกลับมา
"เจสัน ช่วยด้วย!"
เดซี่เป็นคนแรกที่ได้สติ เธอทิ้งพู่กันในมือแล้ววิ่งพรวดออกไปที่ประตู
ระหว่างที่วิ่งหนี เธอเอาแต่ตะโกนร้องด้วยความตื่นตระหนกอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้
"อย่าวิ่งนะ!"
นาธานสะดุ้งสุดตัวก่อนจะรีบวิ่งไล่ตามเธอไปทันที
ถ้าเขาปล่อยให้ยัยหนูนี่หลุดรอดไปได้ต่อหน้าต่อตา ชาร์ลส์คงเอาเขาตายแน่
เดซี่หันกลับไปมองนาธานที่วิ่งไล่กวดเข้ามาด้วยความหวาดกลัว แขนขาเล็กๆ ของเธอสับวิ่งเร็วขึ้นกว่าเดิม
เธอหวาดกลัวว่าจะถูกจับตัวได้
ถ้าไดอาน่ารู้เรื่องเข้า เธอต้องแย่แน่ๆ
เจสันเพิ่งเข้าห้องน้ำเสร็จและกำลังจะล้างมือ ตอนที่เขาแว่วได้ยินเสียงร้องของเดซี่
เขาขมวดคิ้ว พึมพำกับตัวเอง "ยังหาพู่กันไม่เจออีกเหรอ เราหยิบติดมือมาด้วยไม่ใช่หรือไง"
เดซี่รักการวาดรูปและมักจะพกพู่กันของเธอไปด้วยทุกที่
หลังจากวาดรูปเจ้าหมาน้อยเสร็จ พวกเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างขาดหายไป กว่าจะนึกขึ้นได้ว่าต้องระบายสีด้วยก็ใช้เวลาอยู่พักหนึ่ง
เด็กทั้งสองตกลงกันทันทีว่าจะกลับไปเอาพู่กันที่ห้องรับรองก่อน แล้วค่อยมุ่งหน้าไปที่ห้องของชาร์ลส์
แต่เจสันปวดห้องน้ำจนทนไม่ไหว
เขาเลยปล่อยให้เดซี่กลับไปเอาของคนเดียว โดยกะว่าจะตามไปสมทบกับเธอที่ห้องรับรองของชาร์ลส์ในภายหลัง
แม้ในหัวจะมีคำถามเป็นล้านแปดผุดขึ้นมา แต่เขาก็ยังคงล้างมืออย่างใจเย็น
ทันทีที่ล้างมือเสร็จและก้าวเท้าเดินออกมา เขาก็เห็นเดซี่วิ่งหน้าตั้งตรงดิ่งมาหาเขา
เขากำลังจะอ้าปากเรียก แต่จู่ๆ ก็มีใครบางคนพุ่งพรวดออกมาจากด้านหลังของเดซี่ แล้วคว้าตัวเธอไว้ด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ
"คิดว่าจะหนีพ้นงั้นเหรอ ยัยเด็กตัวแสบ กล้าไม่เบานี่!" นาธานหอบหายใจแฮ่กๆ ขณะพยายามรวบตัวเดซี่ที่กำลังดิ้นพล่านอยู่ในอ้อมแขน
"เลิกดิ้นได้แล้ว! บอกมาเดี๋ยวนี้นะ ผู้สมรู้ร่วมคิดของเธออยู่ที่ไหน"
"ตัวแค่นี้ก็ริอ่านก่อเรื่องแล้ว โตขึ้นไปจะขนาดไหนเนี่ย!"
นาธานบ่นกระปอดกระแปดพลางจับตัวเดซี่อย่างรุนแรง
เดซี่หวาดกลัวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอโดนนาธานทำรุนแรงใส่แบบนี้ เธอจึงปล่อยโฮออกมาอย่างน่าสงสาร
เจสันไม่เคยเห็นเดซี่ร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน ความโกรธจัดทำให้เขาพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกปืนใหญ่ แล้วเตะเข้าใส่นาธานที่ไม่ทันระวังตัวอย่างจัง
นาธานเซถลาด้วยความเจ็บปวด จนเกือบจะทำเดซี่หลุดมือ
จังหวะที่เขาหันขวับไปดูว่าใครลอบทำร้าย ขาของเขาก็ถูกท่อนแขนเล็กๆ กอดหมับเข้าให้ "ปล่อยเดซี่เดี๋ยวนี้นะ เจ้าคนใจร้าย ไม่งั้นฉันจะเตะแกอีกแน่!"
เจสันตัวเล็ก หมัดของเขาอาจจะต่อยไม่ค่อยเจ็บ แต่ลูกเตะของเขาน่ะเจ็บเอาเรื่อง!
เขาตะโกนขู่ฟ่อในขณะที่เท้าก็ยังขยับไม่หยุด เขากอดขานาธานแน่นแล้วกระหน่ำเตะซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"พวกแกมัวยืนบื้ออะไรกันอยู่เล่า เข้ามาช่วยกันสิโว้ย!"
โถงทางเดินพลันตกอยู่ในความโกลาหลวุ่นวาย
ภายในห้องรับรองวีไอพี
เสียงร้องไห้ดังระงมสลับกันไปมา
ชาร์ลส์นั่งใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง ส่วนมืออีกข้างวางพักไว้บนเข่า นิ้วเรียวเคาะเป็นจังหวะ
เขามองดูเด็กสองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกทึ่งนิดๆ ที่พวกเขาสามารถประสานจังหวะกันได้แม้กระทั่งตอนร้องไห้
พอคนหนึ่งแหกปากร้องเสียงดัง อีกคนก็จะแกล้งสะอื้นเบาๆ
พอคนหนึ่งเริ่มเหนื่อย พวกเขาก็จะสลับหน้าที่กัน
พวกเขาปิดกั้นทุกหนทางไม่ให้ห้องนี้มีความเงียบสงบเกิดขึ้นได้เลย
เจสันหวังจะกวนประสาทชาร์ลส์ให้รำคาญจนทนไม่ไหวแล้วเตะพวกเขากระเด็นออกไป แต่กลับกลายเป็นว่าชาร์ลส์ยิ่งรู้สึกสนใจในตัวเด็กทั้งสองมากขึ้นเรื่อยๆ
การร้องไห้นี่มันช่างกินแรงเสียจริง
เด็กทั้งสองก็ตัวแค่นี้ พอต้องมาร้องห่มร้องไห้ยกใหญ่ พวกเขาก็เลยรู้สึกหมดเรี่ยวหมดแรงไปตามๆ กัน
เดซี่ร้องไห้ต่อไปไม่ไหวแล้ว เธอจึงกระตุกชายเสื้อของเจสันเบาๆ
เจสันรีบหันไปมองเดซี่ทันที
ดวงตาคู่เล็กของเธอแดงก่ำไปหมดแล้ว
เขากัดฟันกรอด ยอมหยุดแหกปากโวยวาย
"พวกเราขอโทษ พวกเราทำผิดไปแล้ว"
เจสันเอ่ยปากขอโทษอย่างฉะฉาน แม้ว่าในใจจะยังคงก่นด่าชาร์ลส์ว่าเป็นเจ้าคนใจร้ายอยู่ก็ตาม
เดซี่ไม่ได้พูดอะไรออกมา เธอเพียงแค่กำเสื้อของเจสันเอาไว้แน่น ริมฝีปากเล็กๆ เบะออกอย่างห้ามไม่อยู่
แววตาของเด็กๆ นั้นสุกใสและซื่อตรง
สายตาของเด็กทั้งสองเต็มไปด้วยคำด่าทอที่ไร้เสียงซึ่งพุ่งเป้าไปที่เขา
ชาร์ลส์เลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะเอื้อมมือไปหาเดซี่
เดซี่รีบหดตัวหนีด้วยความหวาดกลัวทันที และเจสันก็รีบเข้ามาขวางหน้าเธอไว้อย่างรวดเร็ว
"อย่ามาตีเดซี่นะ เจ้าคนใจร้าย!"
ชาร์ลส์ไม่สนใจเจสัน แต่กลับดึงตัวเดซี่เข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนแทน
สายตาของเขากวาดมองหัวเข่าที่ค่อนข้างมอมแมมของเดซี่ รอยถลอกนั้นยังใหม่ บ่งบอกว่าเธอเพิ่งหกล้มมาเมื่อไม่นานนี้
นาธานมองดูการกระทำของชาร์ลส์ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
ชาร์ลส์ไม่ชอบเด็ก โดยเฉพาะเด็กที่มอมแมม
เดซี่ร้องไห้จนดูไม่ได้ ใบหน้าของเธอเปรอะเปื้อนไปหมด
ทว่าชาร์ลส์กลับทำเหมือนไม่สังเกตเห็น และโอบกอดเธอไว้แนบกาย
เดซี่ถึงกับชะงัก สมองของเธอขาวโพลนไปหมดเมื่อถูกชาร์ลส์กอดเอาไว้
นี่มัน... คุณพ่อ!
เดซี่ยังเด็ก และโหยหาคำว่า "พ่อ" ทั้งในทางร่างกายและจิตใจ
แต่เจสันกลับร้อนรน "ปล่อยน้องสาวผมนะ! ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้เลย!"
เจสันพุ่งตัวไปข้างหน้าด้วยความโกรธ แต่กลับชนเข้ากับแผงอกของชาร์ลส์อย่างจัง
รูม่านตาของเขาหดเล็กลงทันที
ชาร์ลส์เองก็รู้สึกถึงความรู้สึกปั่นป่วนแปลกประหลาดในหัวใจเช่นกัน
มีเพียงนาธานที่ยังคงรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างหนัก
"ไปสืบมาว่าเด็กสองคนนี้เป็นลูกใคร!" ชาร์ลส์ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
นาธานถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที และรีบโทรศัพท์ไปจัดการตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว
ในขณะที่ห้องรับรองวีไอพีเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ไดอาน่ายืนอยู่ในห้องพักส่วนตัวของเธอราวกับถูกขังอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง
เมื่อมองไปยังพื้นที่ที่ว่างเปล่า หัวใจของไดอาน่าก็กระตุกวูบ
ความตื่นตระหนกคืบคลานเข้ามา เหงื่อเย็นเฉียบผุดพรายขึ้นบนหน้าผาก
เด็กทั้งสองคนมีความเป็นตัวของตัวเองมาตลอด
และพวกเขาก็รู้ว่าชาร์ลส์คือพ่อ
เด็กๆ รักเธอและฉลาดมาก
ไดอาน่ากลัวว่าพวกเขาอาจจะไปแก้แค้นแทนเธอ
เธอไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ...
เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะรีบโทรหาเลย์ลา
ทันทีที่เลย์ลาเดินเข้ามา เธอก็ดูออกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับไดอาน่า
หัวใจของเลย์ลาหล่นวูบ
"โซอี้ เป็นอะไรไป?"
"เลย์ลา เจสันกับเดซี่หายไป พวกเขาหายไปแล้ว"
ดวงตาของไดอาน่าแดงก่ำ ขณะที่เธอพยุงตัวลุกขึ้นโดยมีเลย์ลาคอยช่วยประคอง
เลย์ลาตกใจมาก เจสันกับเดซี่คือแก้วตาดวงใจของไดอาน่า
"โซอี้ อย่าเพิ่งตื่นตูมไปเลยนะ บางทีเด็กๆ อาจจะแค่ออกไปเล่นข้างนอก ตามโถงทางเดินกับในห้องมีกล้องวงจรปิด เราไปขอดูภาพได้"
"จริงสิ นาฬิกาของพวกเขา! นาฬิกาของพวกเขามีระบบติดตามจีพีเอส"
คำพูดของเลย์ลาราวกับจุดประกายความหวังให้ไดอาน่า
เธอสูดหายใจเข้าลึก รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันติดตามตัวอย่างรวดเร็ว
"ดูสิโซอี้ จุดสีแดงเล็กๆ สองจุดอยู่บนแผนที่แล้ว"
"มุมทิศตะวันออกเฉียงใต้ ห่างออกไปประมาณร้อยฟุต" ไดอาน่าอ่านระยะทาง "ห้องรักษาความปลอดภัยอยู่ไหน?"
"สุดทางเดินชั้นนี้แหละ"
เลย์ลารีบช่วยประคองไดอาน่าขณะที่พวกเขามุ่งหน้าไปยังห้องรักษาความปลอดภัย
เมื่อเธอเห็นห้องทางมุมทิศตะวันออกเฉียงใต้และรู้ว่าใครอยู่ข้างใน ใบหน้าของไดอาน่าก็แข็งค้างและซีดเผือดลงทันที
ชาร์ลส์! เป็นไปได้อย่างไร?
เรื่องนี้เกิดขึ้นเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร?
"โซอี้ เธอโอเคไหม?"
เลย์ลาคว้าตัวไดอาน่าไว้ได้ทันท่วงที
"เจสันกับเดซี่อยู่ในห้องพักของคุณวินด์เซอร์ อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่ได้หลงทางหรอกนะ"
เลย์ลาสืบข้อมูลมาแล้วและรู้ว่าชาร์ลส์คือใคร
"เรารีบไปรับเด็กๆ กลับมากันเถอะ"
ไดอาน่าใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะหาเสียงของตัวเองเจอ และจู่ๆ เธอก็คว้าข้อมือของเลย์ลาไว้แน่น
"ไม่ เธอไปเถอะ!"
"เลย์ลา ฉันไปเจอชาร์ลส์ตอนนี้ไม่ได้!"
เธอไม่อยากเจอชาร์ลส์
เธอหวาดกลัวว่าจะถูกจำได้
ไดอาน่าใช้เวลาถึงห้าปีเต็มในการพยายามก้าวเดินต่อไป
"เลย์ลา ช่วยฉันด้วยนะ ขอโทษที่ต้องรบกวนเธอ แต่ได้โปรดช่วยพาเด็กๆ กลับมาทีเถอะ"
ไดอาน่าไปไม่ได้จริงๆ
